تارو پود

میخواهم بگویم

فقر همه جا سر میكشد

فقر ، گرسنگی نیست ، عریانی هم نیست

فقر ، چیزی را " نداشتن " است ، ولی ، آن چیز پول نیست ..... طلا و غذا نیست

فقر ، همان گرد و خاكی است كه بر كتابهای فروش نرفتهء یك كتابفروشی می

نشیند

فقر ، تیغه های برنده ماشین بازیافت است ،‌ كه روزنامه های برگشتی را خرد میكند

فقر ، كتیبهء سه هزار ساله ای است كه روی آن یادگاری نوشته اند

فقر ، پوست موزی است كه از پنجره یك اتومبیل به خیابان انداخته میشود

فقر ، همه جا سر میكشد

فقر ، شب را " بی غذا " سر كردن نیست

فقر ، روز را " بی اندیشه" سر كردن است

   ((   شریعتی بزرگ ))

انروز ها که من کودی بیش نبودم

غم بود ، غضه بود ، درد بود و رنج نیز بود  

اما هرگز نمی دیدمش حتی احسا س نمی کردمش

تنها من بودم  و همان لحظه ها

نه حسرتی

نه تشویشی

نه رنجی و نه غمی

همه چیز برایم در همان لحظه خلاصه می شد

چه زیبا بود ان روزها

 اما افسوس

که رفت و حال

افسوس ها و ای کاش ها مرا

 به زولانه کشیده اند 

انروز ها زنده گی چه زیبا بود

انروز ها که من کودکی  بیش نبودم

وقتی دستی بسویم دراز می شد

و مرا نوازش میکرد

تنها محبت را می دیدم در ان

تنها محبت

اما این روز چه رنگی شده اند این دست ها

اشنایان بیگانه

 رنگ های که حیرانم چرامن در کودکی نمی دیدم

اخر این همان دست هاست

راستی ، حقیقت چهره اش بسیار برایم نا اشنا شده است

اکثراً در شناختش اشتباه می کنم

گاه می پندارم که بزرگ نشده ام بلکه کوچک می شوم

زیرا بهتر و زیبا تر بود ان زمان

اه نمی دانم در کودکی چگونه بود

 از حقیقتی به حقیقت دیگری می جستم

همه چیز زیبا و مهربان بود

اما این روزها ...

همه چیز دشوار دشوار است

و این روزها زنده  گی

پر از افسوس ها گشته است

ای خدای من !!!

آهنگ تو کردم و امیدم را از روی اعتماد به سوی تو آوردم

و دانستم مسئلت های بسیار من در برابر توانگری تو کم است

خواهش های عظیم من در برابر وسعت رحمت تو کوچک است

و کرم تو از مسئلت احدی تنگ نمی گردد

و دست تو در بخشش ها از هر دستی بالاتر است.

پس از تو نسبت به آنچه سنگینی آن مرا به زانو در آورده یاری می طلبم.

(دعای 39 صحیفه سجادیه)